Ástæðan fyrir því að við samgleðjumst henni svona innilega er sú að Gréta naut tónlistarlegrar handleiðslu Óskars frá fjórtán ára aldri og hefur unnið með honum síðan, - og þegar ég sneri mér til Óskars til þess að útsetja fyrir mig fiðluleikskafla í laginu "Stundin - staðurinn", sem var í úrslitakeppni Söngvakeppni Sjónvarpsins 2006, mælti Óskar eindregið með því að Gréta léki á fiðluna, þá aðeins 17 ára ef ég man rétt. ´

Í fyrsta myndskeiði lagsins og upphafi þess sást þessi yndislegi listamaður leika innganginn og þar með stimpla sig inn í fyrsta sinn inn í þessa keppni.

Hún stóð sig afburða vel, það var augljóst hvílík hæfileika listakona var þarna á ferð sem aðeins biði eftir því að springa endanlega út, - þetta væri aðeins spurning um hvenær upp rynni stóra "stundin - staðurinn" og að hún yrði stór stjarna hér.

Erlendis er oft sagt: "A star is born", - stjarna er fædd.

Það á svo sannarlega við um Grétu Salóme.  Ég er sannfærður um að hún á eftir að verða einhver allra besti fulltrúi, sem íslenska þjóðin hefur sent í úrslitakeppni Evróvision.

Innilega til hamingju, mín elskulega Gréta Salóme!  Nú var það og verður svo sannarlega aftur "stundin - staðurinn hjá þér !

Framkvæmdir vegna hersetu Breta og síðar Bandaríkjamanna skópu mikla þenslu. Önnur eins innspýting í íslenska hagkerfið átti sér enga hliðstæðu.

Þetta gerðist á versta mögulega tima vegna þegar alger trúnaðarbrestur varð milli foringja stærstu stjórnmálaflokkanna, Ólafs Thors og Hermanns Jónassonar.

Tvennar alþingiskosningar fóru fram, Sósíalistaflokkurinn vann stórsigur og breytti hlutföllum á þingi og í kjölfarið fylgdi stjórnarkreppa, sem var svo alvarleg, að Sveinn Björnsson ríkisstjóri myndaði utanþingsstjórn sem sat í tvö ár.

Á þessum árum mælti Ólafur Thors þau fleygu orð, að verðbólguna og dýrtíðina væri hægt að kveða niður með  "einu pennastriki" og var lengi hæddur fyrir þau, vegna þess að í hönd fór samfellt verðbólguskeið sem stóð í tæpa hálfa öld.

Gengi íslensku krónunnar var fellt 1939 og 1950 og árið 1959 reyndi minnihlutastjórn Emils Jónssonar að færa verðlagið niður en það hrökk skammt og í hönd fóru þrjátíu ár víxlverkana kaupgjalds og verðlags með gengisfellingum æ ofan í æ.

Eina þeirra kallaði þáverandi fjármálaráðherra, Halldór E. Sigurðsson, "gengissig í einu stökkki."

Það var gott dæmi um það þegar stjórnmálamenn reyndu að breiða yfir þá staðreynd að hér ríkti samfellt stjórnleysisskeið í efnahagsmálum.

Þjóðarsáttin 1990 verður í mínum huga æ merkilegri eftir því sem árin líða.

Hún fól í sér einu umtalsverðu aðgerðina til þess að vinna bug á óstöðugleikanum og óreiðunni, sem hefur verið fylgifiskur íslenskra efnahagsmála og næstu árin á eftir nutu stjórnmálamenn góðs af því sem menn utan þings afrekuðu með þjóðarsáttinni.  

Verðbólga er innbyggð í það hagkerfi heimsins sem hefur hagvöxt sem forsendu og Ísland getur ekki verið eyland í þessu efni.

En okkur virðist fyrirmunað að halda okkur til langframa nálægt því meðaltali verðbólgunnar sem ríkir í kringum okkar.  

Hann lætur ekki staðar numið við það að skilgreina samkynhneigð sem synd heldur líka að hún beri í sér dauðann sjálfan, sem ég get ekki skilið öðruvísi en svo að hann skilgreini hana sem dauðasynd.

Og þá er stutt yfir í það að réttlætanlegt sé að láta liggja dauðarefsingu við samkynhneigð eins og gerst hefur í sumum fjarlægum löndum, því að Snorri tekur líkingu við bankaræningja, sem fái þungan dóm og telur að samkynhneigðir skuli teljast glæpamenn og eigi þá væntanlega skilið að fá hliðstæða dóma og verða settir í fangelsi fyrir hegðun sem skilgreina megi sem dauðasök.

Snorri hefur að vísu frelsi til að hafa þessar skoðanir, en engu að síður er sjaldgæft að sjá svona róttækar hugmyndir, sem fara í bága við grundvallaratriði þeirra gilda sem eru undirstaða mennta- og menningarkerfis okkar.

Ég hef áður lýst því hvernig einn af drengjunum í Stórholtinu í Reykjavík, þar sem ég ólst upp, sýndi þegar 3ja til 4ra ára gamall af sér "afbrigðilega hegðun" að því leyti að hann vildi frekar leika sér á sama hátt og stelpur heldur en vera í strákaleikjunum.

Þetta eina tilfelli, þar sem ég þekki best allan æviferil samkynhneigðs manns, nægir mér til að álykta, að það sé ekki réttlátt að líkja hans meðfædda eðli við glæp og þaðan af síður synd, sem sé dauðasök.

Raunar hefur þessi samkynhneigði maður fyrir löngu tekið út þá refsingu að líf hans var eyðilagt vegna þeirrar andúðar og skilningsleysis sem hann varð að þola þegar hann oft á tíðum gekk í gegnum helvíti á jörðu.

Snorri Óskarsson er ekki einn á ferð í grunnskólanum, sem hann kennir við. Á hverjum degi má búast við að hann hitti nemendur sem eru samkynhneigðir, því að hlutfall þeirra er það hátt.

Þessir nemendur verða þá að sætta sig við það að horfast í augu við mann, sem telur þá vera ótínda glæpamenn af verstu sort, sem hafi gerst sekir um hegðun sem er dauðasök.

Það myndi þýða að stjórnarmyndun yrði ekki möguleg án samstjórnar þessara flokka eða þátttöku annars þeirra í stjórn.

Það er ekki nýtt að ný stjórnmálaöfl skori hátt í fyrstu skoðanakönnun. Borgaraflokkur Alberts Guðmundssonar mældist með 27% fylgi í byrjun og Bandalag jafnaðarmanna og Þjóðvaki sigldu líka með himinskautum í fyrstu.

Hlutfall þeirra sem ekki gefa upp stuðning við neitt framboð er óvenju hátt, enda gætir þreytu í hjá almenningi gagnvart stjórnmálum og stjórnmálamönnum.

Rödd Bjarkar Guðmundsdóttur er algerlega einstök á heimsvísu, hún sker sig úr og á engan keppnaut.

Þegar við bætast miklir tónlistarhæfileikar, frumleg sköpun og fjölbreyttir aðrir hæfileikar er niðurstaðan sú sem allir þekkja: Björk Guðmundsdóttir er heimsstjarna.

Einhver "ræfilslegasti" sjúkdómur sem herjar á fólk er kvef og skyldar veirusýkingar en þrátt fyrir alla tækni okkar tíma er hann einn af þeim kvillum sem læknavísindin ráða ekkert við.

Saxi læknir myndi segja við þann, sem leitaði ítrekað til hans út af kvefpestum, að viðkomandi væri "lélegur sjúklingur, - það er aldrei neitt almennilegt að þér."

Samt er oft um að ræða veikindi sem getur stöðvað jafn mikið "náttúruafl" og Björk Guðmundsdóttir er.

Þetta segi ég þegar ég minnist þess einstæða viðburðar um hásumarið 1962 þegar heil samkoma á Álfaskeiði í Hrunamannahreppi fauk út í veður og vind í skýstrokki eða hvirfibyl, sem gekk yfir svæðið meðan skemmtiatriði stóðu þar sem hæst.

Einmuna veðurblíða var, sól skein í heiði og sjóðandi heitt var lengst af á meðan á samkomunni stóð. Fólk sat í makindum í grasi gróinni brekku og naut skemmtiatriða, sem fóru fram í tjaldi, sem reist hafði verið sem stórt leiksvið og átti að skýla skemmtikröftum fyrir rigningu, ef það ýrði úr lofti.

En engin ástæða var til að óttast það, það var heiðskírt og hvergi skýhnoðra að sjá.

Aðstæður gátu hreinlega ekki verið betri, stemningin var frábær og allt leit út fyrir einhverja bestu samkomuna, sem þarna hefði verið haldin.

En þá gerðist atburður, sem engan hafði órað fyrir.

Þegar við Árni Ísleifsson undirleikari minn vorum nýbyrjaðir á atriði okkar reif sig skyndilega upp mikill vindstrokkur efst í brekkunni fyrir austan áhorfendasvæðið, og stefndi niður brekkuna beint á sviðstjaldið og veitingatjald við hliðina.

Þegar strokkurinn kom inn yfir áhorfendurna hreif hann með sér allt lauslegt þannig að flíkur, flöskur, nestiskörfur, pokar og hvaðeina lauslegst skrúfaðist hátt upp í loftið og þeyttist sumt langan veg í burtu en annað féll niður eins og skæðadrífa, svo að fólk varð að vara sig.  

Eftir því sem strokkurinn barst í átt til tjaldanna tveggja flúðu áhorfendur undan honum í allar áttir í algerri ringulreið, því sumir voru á beinum flótta en aðrir að elta lausahluti sem höfðu fokið frá þeim. 

Nokkur augnablik var veik von um að strokkurinn færi ekki lengra en þá tók hann skyndilega á rás og óð beint í áttina að tjöldunum og skall á þeim.

Hann var svo öflugur að veitingatjaldið féll og austurendi sviðstjaldsins byrjaðði að lyftast upp, einmitt þegar ég var í miðju lagi.

"The show must go on" segir máltækið, og ég brá á það ráð að stökkva upp og ná taki á láréttu tjaldsúlunni og hékk á henni til að reyna að koma í veg fyrir að tjaldið fyki allt. Á meðan á því stóð hélt ég áfram að syngja lagið horfandi á helminginn af áheyrendum á harðahlaupum, ýmist burt af svæðinu eða á eftir lausahlutum, og hinn helming áhorfendanna að standa upp, reyna að bjarga föggum sínum og búast til flótta.

Vindstrokkurinn svipti í þeim svifum aftari hluta tjaldsins til þannig að það snerist til hliðar og féll yfir Árna þar sem hann reyndi að halda áfram undirleiknum undir tjaldinu.

Svona hékk ég syngjandi í staginu og hann spilandi undir tjaldinu, allt orðið á tjá og tundri á áhorfendasvæðinu og í raun hlægilega fáránlegt að reyna að halda áfram flutningi lagsins við þessar aðstæður, enda enginn lengur að hlusta, allir að reyna að bjarga sínu skinni.  

Í þeim svifum féll tjaldið allt á hliðina svo að ég veltist á jörðinni og nú var það allt komið í eina hrúgu, ég liggjandi, syngandi ofan á tjaldhrúgunni óg Árni enn spilandi undir henni af veikum mætti.  

Strokkurinn óð nú áfram yfir það sem eftir var að svæðinu, loftið var allt orðið fullt af flíkum, blöðum, dúkum og smáhlutum í einni allherjar hringiðu yfir höfðinu á hlaupandi fólki - þessi fjölmenna góðviðrissamkoma hafði hreinlega fokið út í buskann og tvístrast, tjaldið vafist upp í hrauk og þaggaði nú endanlega niður í okkur Árna.

Lauk samkomunni þar með.

Árni Ísleifsson og margt heimafólk, sem þarna var, er enn á lífi og getur staðfest þessa frásögn af þessum einstæða viðburði.

Íslendingar sendu íþróttafólk á Ólympíuleikana í Moskvu 1980 á sama tíma sem þar var alræðisstjórn og mannréttindabrot, kúgun og fjöldi fanga við illan kost í Síberíu. Þar á ofan höfðu Rússar ráðist inn í Afganistan til að viðhalda kommúnistastjórn þar.

Nefnum nokkur lönd sem gætu unnið í keppninni og fengju að halda úrslitakeppni Evróvision því að í sambandi evrópskra sjónvarpsstöðva eru lönd þar sem mannréttindafbrot eru jafnvel daglegt brauð.

Síðast í gær börðu ísraelskir lögreglu- og hermenn Palestínumenn sem vildu gróðursetja tré á eigin landi, sem Ísraelsmenn halda hernumdu í berhögg við ályktun Sameinuðu þjóðanna.

Ástandið er víst ekki alls staðar beysið í löndum í austanverðri Evrópu varðandi mannréttindi.

Meira að segja í okkar landi ríkir ástand í sjávarútvegi sem mannréttindanefnd Sameinuðu þjóðanna hafa veitt okkur ákúrur fyrir án þess að neitt hafi verið gert með það.

Úrslit í Evróvision gætu orðið þannig nokkur ár í röð að menn veltu því fyrir sér hvort það ætti að hætta við úrslitakvöldið.

Nú er það svo að einhvers staðar liggur samt lína, sem menn sameinast um að draga.

Þannig var Suður-Afríka árum saman útilokuð frá alþjóðlegum samskiptum í íþróttum meðan Apartheid aðskilnaðarstefnan og kúgun blökkumanna ríkti þar.

Það verður því ætíð matsatriði hvenær stjórnmálum og íþróttum verði blandað saman.  

Þeir fullyrða að vegna þess að íslensku jöklarnir séu enn mun stærri en þeir voru fyrir 800 árum, hafi verið hlýrra hér fyrir 800 árum en er nú.

Þá gleyma þeir alveg þeirri miklu tregðu sem klaki og ís bera í sér.

Dæmi:

Þótt verið hafi alllangur kuldakafli að hausti og jörð alhvít á öllu miðhálendinu eru helstu vötn samt auð miklu lengur en landið í kring. Það er vegna tregðunnar sem býr í djúpu vatni.

Á hinn bóginn er það regla á vorin, að sömu vötn eru ísilögð í 2-3 vikur eftir að vorhlýindin hafa brætt mestallan snjó af landinu í kringum þau.

Í hliðargötunni, sem ég bý við, er enn klaki, tveimur vikum eftir að hlýindakafli brast á, en í haust, þegar kom kuldakast með meiri kulda en nú er, var þar enginn klaki.

Afneitunarmönnum væri trúandi til þess að draga þá ályktun af þessu að það hafi verið hlýrra í kuldakastinu í haust heldur en í hlýindakaflanum nú.

Jöklavísindamenn okkar eru sammála um að bara miðað við þá hlýnun sem nú er orðin, verði íslenskir jöklar horfnir að mestu eftir 1-200 ár og orðnir aðeins brot af því sem þeir voru fyrir 800 árum, þegar þeir höfðu haft 200 hlý ár á undan til að minnka ofan í það sem voru þá.

Línurit sem birt hafa verið um hita lofthjúps jarðar sýna, að hækkun hitans síðustu árin á sér engin fordæmi síðustu þúsund ár.

Jöklarnir bráðna að vísu ekki jafn hratt um alla jörðina, en þeir jöklar, sem langmestu máli skipta, við norður- og suðurheimsskautið, bráðna lang hraðast og mest.

En afneitunarmenn berja höfðinu við steininn, - afsakið, ísinn.

Þar að auki virðist það næstum bannað að aðrar en hálfgerðar renglur komi fram á þessum sýningum eða í myndatökum.

Ekki að undra að sumar þeirra detti þegar þær þurfa að skakklappast þetta áfram á þann hátt, sem er þeim greinilega ekki eðlilegur.

Á þessum tíma, sem þar að auki er myrkasti tími ársins, er það fráleit ætlan útlendinga að ætla að ganga yfir þvert landið, hvað þá yfir sjálfan Vatnajökul.

Oft er farið upp á hálendið þótt veðurspá sýni glögglega að aftakaveður verði á fyrirtætlaðri leið, og ef ætlunin er að ferðin taki jafnvel margar vikur er nánast útilokað annað en að fárviðri skelli á göngumönnum, rífi tjöld þeirra og búnað og feyki út í buskann.

Frakki einn, sem bjargað var naumlega í lok slíkrar píslargöngu hér um árið sagði að tvennt hefði komið sér á óvart: Vindurinn og snjórinn.

Þar átti hann við það að vindurinn var svo sterkur að ekkert tjald stóðst hann og snjórinn var svo fíngerður að hann smaug inn í hvað sem var og fyllti það.

Í lokin kom síðan ausandi slagveður í aftakaroki, og var það aðeins fyrir kraftaverk að Frakkinn lifði þetta af.

Það er erfiðleikum bundið að stöðva för fólks en eitthvað þarf að gera til að afstýra því eftir megni að sagan endalausa gerist aftur og aftur vetur eftir vetur.  

Þetta var eitt af því sem varð á sínum tíma grundvöllur verðtryggingarinnar, sem var eitt af baráttumálum Vilmundar Gylfasonar sem andsvar við því að stjórnleysi í efnahagsmálum skóp verðbólgu sem eyddi sparnaði og sjóðum landsmanna, þeirra á meðal lífeyrissjóðunum.

Þetta var hróplegt óréttlæti og í grófum dráttum voru í raun hundruð milljarða á núvirði teknir úr lífeyrissjóðum, líknarsjóðum og öðrum sjóðum og færðir til húsbyggjenda og annarra sem voru í aðstöðu til að taka lán.

Á þessum árum fengu húsbyggjendur og húsakaupendur í raun allt að þriðjung kaupverðsins gefins á þennan siðlausa hátt.  

Lengi vel tregðuðust stjórnvöld þess tíma við að horfast í augu við vanda lífeyrissjóðanna en að lokum var hann þó tekinn fyrir og tókst að leysa hann að mestu.

Það tók samt tíma og kostaði sitt.

Nú er full ástæða til að óttast að svipað sé í uppsiglingu, ekki bara vegna ásóknar í þessa peninga til oft á tíðum vafasamra fjárfestinga heldur vegna andvaraleysis um þá hættu sem getur vofað yfir.

Hann einn "bjargar þjóðinni."

Þeir sem hafa eitthvað maldað í móinn hafa verið sakaðir um "að vera á móti rafmagni", "vilja fara aftur inn í torfkofana" og "vera á móti framförum og atviinnuuppbyggingu."

Nú er sagt að allar hinar mikilfenglegu hugmyndir um háspennulínur þvers og kruss um landið verði að hrinda í framkvæmd koma til þess að hægt sé "að flytja raforku til notenda" og "skapa viðunandi öryggi."

Sem sagt: Ef þetta verði ekki allt gert fáum við ekki rafmagn á heimili okkar og / eða eigum á hættu að það verði rafmagnslaust hjá okkur.

Skoðum háspennulínurnar og einfaldar staðreyndir.

Um leið og búið er að segja "orkufrekur iðnaður"  sem æðsta keppkefli okkar fylgir því að nú þegar fer 80% af raforkuframleiðslu landsins til álvera, stefnan er að koma þessari tölu yfir 90% og háspennulínurnar sem þarf til að flytja öll þessi ósköp verða margfalt hrikalegri og lengri en annars væri.

Allt tal um að með þessum yfirgengilegu framkvæmdum sé verið að tryggja hinum almenna borgara að hann hafi ljós og hita er blekking.

Til þess að gera það þarf aðeins brot af þessum háspennulínuskógum og miklu minni og lægri línur þar að auki.

Þess vegna getur að mínum dómi varla neitt legið að baki því að gefa honum bara gult spjald en að dómarinn hafi ekki séð þetta glæfralega brot nógu vel.

Nema að hann hafi sagt við sjálfan sig: Æ, greyið, hann var í svo löngu banni í vetur að hann verður að njóta þess vafa að hafa ekki ætlað að sparka svona. Sem mér finnst raunar fráleitt.

Eina banaslysið, sem orðið hefur í íslenskri knattspyrnu var þegar sparkað var í kvið leikmanns.

Spark Suárez var í besta falli háskaleikur og verðskuldaði ekkert annað en rautt spjald !

Sem dæmi má nefna Þórisvatn og Hálslón, en oft hefur svæðið norður af Vatnajökli norður um Herðubreiðarlindir verið autt í margar vikur áður en ís leysir á Hálslóni.

Eftir marga hlákudaga með allt að 7 stiga hita sýnist mér að klakinn, sem verið hefur á bílastæðinu fyrir utan blokkina síðan í nóvember, sé loks að fara.

Óvíst er þó hvort hann fer allur af götunni, sem liggur hingað, húsagata til á þriðja hundrað manna byggðar, sem aldrei hefur verið mokuð undanfarin ár, heldur hefur henni verið leyft að verða ófær og síðar, þegar íbúarnir hafa brotist um hana og komist leiðar sinnar, hún snjórinn verið orðin svo þjappaður, að myndast hefur þykkur klaki sem ekkert fær unnið á nema langvarandi hláka.

Gatan liggur þvert á aðal skafrenningsáttina og fyllist því yfirleitt af snjó í hríðarveðrum.

Það var ekki fyrr en eftir mánaðarlanga ófærð og snjóa sem þessi gata var mokuð í vetur og þá var það fyrir löngu orðið of seint vegna þess hve þykkur og fastur klakinn var orðinn.

Tveggja mánaða kulda- og ófærðarkaflinn, sem ríkti hér frá lokum nóvember til loka janúar var að vísu sjaldgæflega langur en slíkir kaflar geta engu að síður alltaf komið.

Venjan hefur verið sú að moka ekki umrædda götu og margar svipaðar í borginni vegna þess að oftast komi nógu langur hlákukafli til að sjá um verkið.

Ef hins vegar hefði verið sest niður og lagðir saman þeir dagar sem þessar hliðargötur hafa verið ófærar eða illfærar á hverjum vetri hefði komið út furðu há tala, þótt dagarnir hafi verið fáir í hvert sinn.

Síðari hluta snjóakaflans í janúar var loksins farið að moka þessa hliðargötu af og til, en vegna þess hve klakinn var þykkur og ruðningarnir orðnir miklir, hefur hún verið illfær mestan þennan tíma.

Ég skrifa þennan pistil ekki af því að þetta snerti mig persónulega, því að ég á gamlan lítinn Suzuki jeppa árgerð 1986, fornbíl, sem er minnsti jöklajeppi landsins og eftir þá reynslu að hafa dögum saman ekið honum um þveran og endilangan Vatnajökul kvíði ég ekki snjóalögum í Reykjavík.

Og ég hafði meira heilsubót og ánægju en ónæði af því að draga bíla verstu dagana,

Á hinn bóginn hefði ég ekki viljað vera í sporum hinna fjölmörgu, sem þetta ástand bitnaði á.    

Sjálfur hafði ég oft hugsað um það að það gæti orðið verðugt verkefni að koma á fót flugi á landsbyggðinni, til dæmis á Vestfjörðum, eftir að ég tók atvinnuflugmannsprófið.

Það að halda áfram og enda sem flugstjóri hjá Icelandair eða Flugfélagi Íslands heillaði mig aldrei, - og sennilega Hörð ekki heldur, þótt hann færi út á þá braut um tíma.

Við ræddum þetta oft um þær mundir, sem hann var að læra og stíga sín fyrstu spor, eða eigum við að segja að taka sín  fyrstu flugtök, um gildi flugsins fyrir landið og landsbyggðina, en munurinn var sá, að ég var fastur í fari skemmtikrafts og leikara og síðar heltók Sjónvarpið mig.

Hörður lét hins vegar drauminn rætast og hefur helgað líf sitt þjónustu við landsbyggðina.

Trúr þeirri hugsjón tekur flugfélagði Ernir nú upp áætlunarflug til Húsavíkur.

Húsavíkurflugvöllur hefur verið skelfilega vanræktur um árabil, með sína góðu og lögnu flugbraut, sem jafnvel millilandaþotur geta notað, og ágæta flugstöð.

Það hefur verið dauflegt um að litast á vellinum undanfarin ár að sjá þessi mannvirki ónotuð.

Ég er ekki viss um að Vaðlaheiðargöng muni drepa flugið þangað, verði þau að veruleika, því að enda þótt vegarstyttingin með göngunum sé 16 kílómetrar er tímastyttingin aðeins 6 mínútur fyrir bíl, sem stansar til að borga veggjald, því að hraðinn í göngunum verður væntanlega aðeins 70 km/klst.