Virkaði sem sönn tjáning.

Það sem réði úrslitum í Evróvision 2012 var frammistaða söngkonunnar og að því leyti var þetta kannski meiri söngvarakeppni en söngvakeppni. 

En hún vann á svípaðan hátt og hinn norski Rybek hér um árið með hrífandi en jafnframt dulúðurgri útgeislun og tjáningu, sem virkaði svo einlæg og sannfærandi, því að ekki var hægt að sjá á einni einustu hreyfingu hennar að hún væri fyrirfram þaulæfð af "kóregraf" heldur trúði maður einlægni hennar og því að þetta væru óþvingaðar og sjálfsprottnar hreyfingar. 

Til samanburðar má geta þess, að þegar þau Greta og Jónsi teygðu fram hendur og lófa sína í átt að myndatökuvélunum á þaulæfðan hátt á greinilega fyrirsjáanlegum og fyrirfram ákveðnum stöðum í íslenska laginu hafði maður séð sams konar hreyfingar í tugum skipta í lagaflutningi og fór að hugsa til "kóreograf" leiðbeinanda og þjálfara þeirra í stað þess að kaupa þessar hreyfingar sem ósjálfráðar og sjálfsprottnar.

Þessar hreyfingar handa og handleggja eru orðnar svo margnotaðar að þær skemma fyrir eðlislægri og óþvingaðri tjáningu og virka í staðinn eins og hreyfingar róbóta, sem eru prógrammeraðir og forritaðir fyrirfram.

Þegar manni er gefið tækifæri til að fara að hugsa um svona tæknileg atriði á sama tíma og maður vill njóta sannrar túlkunar er sú nautn trufluð.

Greta og Jónsi stóðu sig að vísu afburða vel; öryggið uppmálað og allt hnökralaust, en þegar hugsað er til þess að þau hreyfðu sig nákvæmlega eins í öll skiptin sem þau fluttu lagið leitar hugurinn til flytjenda eins og til dæmis Páls Óskars Hjálmtýssonar, sem ég sá einu sinni flytja sama lagið þrisvar sinnum sama daginn, fyrst á æfingu og síðan á tvennum tónleikum og gerði það aldrei eins, en "tók þó salinn" og hreif hann jafn mikið í hvert skipti.

Ég sá að vísu flytjanda sænska lagsins aðeins tvisvar, en einhvern veginn virkaði flutningurinn í bæði skiptin eins og algerlega framkvæmdur "af fingrum fram" (ad libitum).

Þessi mjög svo eðlilega og sanna tjáning var áreiðanlega það sem réði mestu um hið mikla gengi og stórsigur þessa lags.

Greta Salome er gimsteinn og ég bíð eftir því að það verði ekki aðeins þegar hún spilar á fiðluna og fær að ráða túlkun sinni fullkomlega þar sem hún nýtur snilli sinnar og enginn forritari getur skipað fyrir um hreyfingar, heldur að hún fái að gera svipað og flytjandi sænska lagsins, að "spila frjálst" og óheft í söng og hreyfingum ekki síður en þegar hún handleikur fiðluna.  

  

Svíar unnu Evróvisjón 2012

Fjölmiðlar fjalli um stjórnmálin, - ekki keppendur.

Það á helst ekki að blanda stjórnmálum við listri og íþróttir annars vegar því að menn komast ævinlega í ógöngur við að draga línuna í þeim efnum. Í Kína er til dæmis alræði eins stjórnmálaflokks og mannréttindabrot framin ekkert síður en í Aserbadjsan en samt var því ekki blandað í Ólympíuleikana í Peking.

Gott dæmi um það þegar misráðið hefur verið að blanda samn heimspólitík og íþróttum var þegar Bandaríkin og fleiri vestræn ríki hálf eyðilögðu Ólympíuleikana í Moskvu 1980 með því að sniðganga leikana á þeim forsendum að Rússar hefðu ráðist inn í Afganistan. Rússar sögðust hafa gert það vegna þess að Talibanar hefðu velt löglega kjörinni kommúnistastjórn þar en vesturveldin sögðu stjórnina vera leppstjórn Rússa og ólýðræðislega.

Sjálf höfðu Bandaríkin skipt sér af svipuðu í ríkjum Mið- og Suður-Ameríku og 2001 réðust síðan sjálf inn í Afganistan til að velta þeim sömu Talibönum og Rússar höfðu velt tveimur áratugum fyrr en síðar orðið að lúffa fyrir.

Rússar og kommúnistaríkin hefndu sín síðan með því að sniðganga Ólympíuleikana í Los Angeles 1984 og þar með höfðu tvennir Ólympíuleikar orðið fyrir skakkaföllum af pólitískum ástæðum.

Í stað þess að draga íþróttaviðburði inn í pólitískar deilur er mikilvægara að fjölmiðlar standi sig sem best við að varpa ljósi á það sem aflaga fer í viðkomandi ríki.

Þetta virðast þeir ætla að reyna í Bakú og ljóst er að stjórnvöld þar eystra muni ekki ríða feitum hesti frá þeirri umfjöllun.

Ef Evróvisionkeppnin hefði ekki verið haldin þarna hefði kastljósið ekki beinst að harðstjórninni þar.

Mjög mikilvægt er að fjölmiðlar sýni burði til vandaðrar umfjöllunar í svona tilfellum; - því miður hefur hið gagnstæða átt sér stað.

Nægir að nefna Ólympíuleikana í Berlín 1936 sem nasistum tókst að gera að nær samfelldum dýrðaróði um þriðja ríkið og gekk þetta svo langt að sumir íþróttaflokkar heilsuðu Hitler með nasistakveðju; - gott ef Íslendingarnir gerðu það ekki líka.

Keppendur sjálfir eiga að mínum dómi hins vegar ekki að blanda sér í stjórnmálin og á þessum sömu Ólympíuleikum 1936 var vinátta hins blakka Jesse Owens og hvíta Þjóðverja Lutz Long gott dæmi um það að íþróttaviðburðir geti stuðlað að friði og jafnrétti þótt þeir séu haldnir í landi harðstjórnar og kúgunar, svo framarlega sem fjölmiðlar standa sig við að veita nauðsynlegar upplýsingar um það sem er að gerast.

Lögregla stöðvar mómæli í Bakú

Úrelt atvinnustefna frá 1960 ?

Fyrir 60 árum var það einfalt mál að halda uppi byggð og lífskjörum. Þá réðu atvinnutækifæri karla því hvar fólk vildi eiga heim. Þeir "sköffuðu" tekjur heimilisins handa heimilunum, sem konurnar sáu um.

Konur voru samtvaxandi og  mikilvægur vinnukraftur í sjávarútvegsplássunum við það að vinna aflann í landi.

Þess vegna byggðist byggðastefnan í þeim byggðarlögum á því að skapa atvinnu við sjávarútveginn og auka aflann. Þegar ekki var lengur hægt að auka aflann, heldur fór hann þvert á móti minnkandi, blasti við að þessi atvinnustefna dugði ekki til að viðhalda byggðinni.

Þegar konur fóru að mennta sig almennt og fóru út á vinnumarkaðinn snerust aðstæðurnar alveg við.

Í stað þess að karlastörf réðu mestu um búsetu urðu það kvennastörfin.

Flestar félagsfræðilegar rannsóknir á þessu hafa sýnt að aðalleiðin til að viðhald byggð og þeim fjölbreyttu atvinnutækifærum, sem nútíma samfélag krefst, er að skapa kvennastörf fremur en karlastörf.  Ef konurnr vilja ekki búa á stöðunum hnignar þeim og þeir deyja út.

Þetta virðist stjórnmálamönnum að mestu fyrirmunað að skilja og virðist einu gilda hvort þeir eru vinstrimenn eða hægrimenn. Þeir lifa enn í því gamla mynstri að höfuðáherslan sé lögð á karlastörf, rétt eins og allt sé með svipuðum kjörum og fyrir 60 árum.

Þegar "bjarga" á byggðarlögum og skapa störf eru það oftast að mestu karlastörf sem reynt er að skapa og þá helst tímabundin störf eins og við vegagerð eða virkjanir.

Þegar sparað er eru það hins vegar oftast kvennastörf sem lenda undir niðurskurðarhnífnum og ekkert er hugað að innbyrðis tengslum vinnustaða, þar sem konur eru í meirihluta.

Dæmi: Ákveðið er að leggja niður leikskóla í þorpi og flytja starfsemina yfir á annan leikskóla í 40 kílómetra fjarlægð.

Þetta veldur því að í heilsugæslustöðinni eða fiskvinnslunni á staðnum fást ekki konur til starfa.

Þegar þær annað hvort flytja burtu eða að konur fást ekki til starfa vegna skerðingar þjónustunnr, deyr byggðin því að byggðir standa eða falla með því hvort konur vilja eiga heima þar.    

Stefnan áframhaldandi lágt gengi

Minnir svolítið á Svía í Kalda stríðinu.

Þegar Kalda stríðinu lauk komu í ljós gögn, sem sýndu, að Svíar höfðu, þrátt fyrir hlutleysisstefnu sína, haft samráð við NATO á bak við tjöldin í atriðum, sem tengdust hugsanlegri ógn austan frá.

Finnar urðu á þeim tíma að sitja nánast og standa eins og Sovétríkjunum þóknaðist og til varð orðið "Finnlandisering" um slíkt eðli hlutleysis.

Nú er Kalda stríðið úr sögunni og Finnar að sumu leyti komnir nún í svipaða stöðu og Svíar voru í Kalda stríðinu.

Þrátt fyrir lok þess er Rússland voldugur nágranni og því er hlutleysinu viðhaldið, að minnsta kosti á yfirborðinu. Á ferð norður eftir endilöngu Finnlandi og í akstri víðar þar í landi var stundum ekið fram á margra kílómetra langa vegarkafla sem voru þráðbeinir og tvöfalt til þrefalt breiðari en aðrir kaflar.

Þessir vegakaflar eru ætlaðir til nota sem flugbrautir ef þurfa þykir.   

Þjóðir, sem áður voru undir rússneskri stjórn eða lentu undir járnhæli Rússa, verða lengi að ná sér eftir þá reynslu.

Dæmi um það er þegar ég kynntist Pólverja á bílaverkstæðinu Knastási sem var laginn að gera við pólsku Fiatana mína og hafði gaman af gömlum bílum.

Þegár ég kom einu sinni á á verkstæðið á 37 ára gömlum frambyggðum Rússajeppa, sem ég á, (ódýrasti húsbíll landsins, kandidat í naumhyggjubílasafn Íslands) og hélt að hann hefði gaman af að sjá hann og skoða, urðu viðbrögðin þveröfug við það sem ég bjóst við: Hann varð alvarlegur á svip og hreytti út úr sér: "Ég vil ekki sjá svona bíla og láttu mig helst ekki þurfa að sjá þennan bíl aftur."

"Hvers vegna?" spurði ég af fávísi.

"Af því að hann vekur upp vondar minningar sem ég vil helst ekki þurfa að upplifa."

Ég sá í sjónhendingu fyrir mér allar fréttamyndirnar frá átakaárunum í Póllandi á Sovéttímanum, þar sem rússneskir hermenn notuðu þessa bíla við liðsflutninga, rétt eins og í öðrum kommúnistaríkjum og Afganistan, komu á þeim á vettvang og allt að ellefu hermenn þustu út úr hverjum þeirra, (þótt þeir séu álíka langir og Volkswagen Golf)  og skildi viðbrögð Pólverjans.

Ein af ástæðum þess að ekki tókst samstaða með Bretum, Frökkum, Pólverjum og Rússum 1939 um sameiginlegar aðgerðir gegn Þjóðverjum, ef þeir réðust á Pólverja, var sú að Pólverjar máttu ekki heyra það nefnt að leyfa Rússum að senda herlið til vígstöðvanna í vestanverðu Póllandi.

Því olli gamalgróið vantraust á fyrrum kúgurum, fyrirbæri sem heitir á erlendu máli "Russophobia".

Þar með féll aðalforsendan fyrir þátttöku Rússa, sem auk þess vantreystu vesturveldunum til þess að ráðast inn í Þýskaland.

Það vantraust var á rökum reist. Meðan vesturveldin áttu gullið tækifæri til að herja á Þjóðverja, sem höfðu sent meginher sinn gegn Þjóðverjum, sátu herir Frakka og síðar Breta kyrrir og höfðust ekki að.

Enda fékk þetta ástand, sem ríkti í átta mánuði, nafnið "Falska stríðið" (Phoney War) eða "Setusríð" ("Sitzkrieg").

Bretar og Frakkar áttu enga sóknaráætlun og vegna þess og Rússafælni Pólverja voru þeir dauðadæmdir.  

Þátttaka í vörnum Íslands ótengd NATO

Rangar upplýsingar eru rangar upplýsingar.

Í viðtali við mig í frétt Sjónvarpsins í gærkvöldi um rennsli í nýja tjörn og aðra vaxandi hjá Hellisheiðarvirkjun spurði ég tveggja spurninga: 1. Af hverju eru veittar takmarkaðar upplýsingar um það sem fram fer þarna?  2. Af hverju eru þær upplýsingar, sem veittar eru, mestan part rangar?

Nú hefur Orkuveitan svarað því til að ekki hafi verið vísvitandi veittar ófullkomnar upplýsingar, sem gefnar voru í síðustu viku, heldur eftir bestu vitund.

Jæja, þá höfðum við svarið og samkvæmt þessari bestu vitund vissu viðkomandi menn ekki um afrennsli mengaðs vatns frá virkjuninni.

En ég get ekki séð að spurningar mínar eða umfjöllun fréttamannsins hafi falið það í sér að "að látið hafi verið að því liggja að gefnar hafi verið vísvitandi villandi upplýsingar" eins og það er orðað í tilkynningu Orkuveitunnar.

Vísa að öðru leyti til staðreynda, sem blasa við í bloggpistli mínum hér á undan og sýna að upplýsingarnar sem veittar voru í síðustu viku, voru mestan part rangar þótt borið sé á móti því í tilkynningu Orkuveitunnar.   

Glíma við áhrif jarðhitanýtingar

"Follow the money!" "Follow the water!"

Þrátt fyrir allt talið um gagnsæi og veitingu nauðsynlegra upplýsinga úir og grúir af dæmum um hið gagnstæða, að tregðast er við það eins og lengi og unnt er.

Þegar um fjármál hefur verið að ræða, hefur í Bandaríkjunum verið notað heilræðið sem notadrýgst er: "follow the money", þ. e. rektu feril peninganna.

Undanfarna daga hef ég einmitt kynnst slíku varðandi eðli háhitavirkjana og affall frá þeim og nýjasta málið er það hvernig eina leiðin til þess að fá réttar upplýsingar um myndun nýrra tjarna við Heillisheiðarvirkjun var að nota hliðstætt orðtak: "Follow the water", þ. e. að rekja feril vatnsins.

Einnig gilti það sama um rennsli mengaðs vatns í Grjótagjá. Ég greindi frá því í fyrra að vatnið í henni, sem var kristaltært, væri nú orðið mengað og fékk strax athugasemdir þar sem þrætt var fyrir þetta og þó sérstaklega það að vatnið gæti verið komið úr borholum eða affallsvatni í Bjarnarflagi.

Hið fyrra, mengun vatnsins, hefur nú verið staðfest með mörgum vitnisburðum.

Meðfylgjandi loftmynd af því hvernig vatnið rennur í átt að Grjótagjá frá Bjarnarflagi hefur hins vegar ekki slegið á viðleitni til að þræta fyrir það að vatnið hafi komist ofan í óþétt hraunið og mengað Grjótagjá, sem þar með hefur misst þann gæðastimpil að vera ómengað, heldur verður nú að bíða fram á haust eftir niðurstöðum rannsókna á þessu.

Öðru máli gegnir um Hellisheiðarvirkjun og hér er sagan af því máli, sem gæti haft heitið: "Follow the water!"

Mun nú setja inn viðeigandi myndir í áföngum, en hægt hefur verið að fylgjast með gangi málsins fyrstu dagana á vef Framtíðarlandsins og var síðasta færslan sett þar inn s.l. föstudag.  

Hér á dögunum birti ég meðfylgjandi loftmynd af tveimur tjörnum fyrir norðvestan Hellisheiðarvirkjun sem ég hafði ekki séð áður. Hluti af annarri þeirra, Draugatjörn,  hafði að vísu verið þarna, en var nú orðin miklu stærri og ný tjörn komin við hlið hennar.

Ég dró þá ályktun af þessu að þrátt fyrir að það hefði verið skilyrði fyrir starfsleyfi virkjunarinnar að dæla öllu affallsvatni niður, gengi það ekki betur en þetta.  

Þessi bloggpistill og umfjöllunin á vef Framtíðarlandsins vöktu athygli og Jóhann Bjarni Kolbeinsson, fréttamaður Sjónvarpsins, skrifaði frétt um þetta á ruv.is þar sem þeir, sem urðu fyrir svörum hjá Hellisheiðarvirkjun, útskýrðu þetta þannig, að tjarnirnar hefðu orðið til vegna vorleysinga.

Þá var eftir að útskýra af hverju vatnið væri volgt og kom þá sú skýring að það væri vegna rennslis heits vatns úr hverum í Húsmúla og Sleggjubeinsdal.

Undanfarnar vikur hefur verið einstaklega þurrt og kalt á svæðinu og einhverjar sérstaklega miklar vorleysingar voru því ekki lengur í umræðunni.

Þetta varð til þess að ég flaug yfir svæðið í fyrradag og tók myndir sem sýna að engir hverir eru í Húsmúla eða Sleggjubeinsdal, sem vatn kemur úr, og dalurinn fyrir ofan virkjunina raunar alveg skraufþurr.

Hins vegar sást greinlega á þessum loftmyndum að vatnið kom frá virkjunarsvæðinu sjálfu og lét ég vita af því að ég ætlaði að birta þessar myndir og kanna málið nánar.

Ég fór því í gær uppeftir og fylgdi heilræðinu: "Follow the water". Neðst í Sleggjubeinsdal sést hvernig mengað og volgt vatnið úr dalnum mætir tæru og köldu vatni úr lækjarsprænu.

Úr þessu volga vatni falla brúnleitar og gulleitar úrfellingar sem sjást greinilega við lækjamótin. Tæra lækjarsprænan ofan úr Húsmúla er til vinstri, vatnið úr virkjuninni til hægri.

Ofar er farvegur mengaða vatnsins brattari en þarna minnkar straumhraðinn og efnin í vatninu falla til botns og mynda úrfellingarnar.

Nú skilst manni að nýjustu skýringarnar á þessu séu þær að þetta greinilega mengaða vatn með sínar miklu úrfellingar sé ekki skilgreint sem "affallsvatn" sem tengist starfsleyfinu. Ekki sem vatn sem "falli af" virkjuninni.

Þó er viðurkennt að það komi að stórum hluta úr borholu virkjunarinnar! Og vatnið, sem kemur úr rörinu á myndinni hér að ofan og sameinast því sem kemur úr borholunni á leið okkar uppeftir, er heldur ekki skilgreint sem  "affallsvatn" þótt það komi beint út úr virkjunarmannvirkjununum þar fyrir ofan! 

Vaáá! Bravó! Málið dautt!  Málið er leyst með því að nefna vatn, sem fellur af háhitavirkjunum, ekki affallsvatn nema þegar það hentar. Dásamlegt.  

Efstu upptök þessa volga vatns er síðan við borplan, sem merkt er E 5, en þar er blásandi borhola.

Ég fór um allt svæðið fyrir ofan og bar saman við loftmyndir frá því á mánudag og niðurstaðan var skýr: Ekkert vatn rann niður dalinn fyrir ofan virkjanamannvirkin nema örlítil sytra frá leifum af bráðnandi sköflum eins og sést á loftmyndinni. Enga hveri eða laugar að sjá.  

Niðurstaða mín er því óhögguð frá því í fyrradag: Yfirgnæfandi meirihluti vatnsins, sem rennur í tjarnirnar tvær kemur frá Hellisheiðarvirkjun, þrátt fyrir að þrætt hafi verið fyrir það.  

Jóhann Bjarni átti við mig viðtal á staðnum í dag og fór síðan að ræða á ný við talsmann virkjunarinnar.

Umhugsunarefni og spurningar:

Hvers vegna er upplýsingatregðan svona mikil?

Hvers vegna eru þær takmörkuðu upplýsingar sem veittar eru, rangar eða misvísandi?
 

Hvar er niðurdælingin?  Hve mikil er hún?  Hvernig er vatninu dælt niður?  Hvenær er vatninu dælt nður? Alltaf?  Eða bara þá daga, sem þarna koma manngerðir skjálftar af völdum hennar?  Af hverju voru ekki veittar upplýsingar um það fyrirfram að þarna kynnu að verða manngerðir skjálftar eins og t. d. við niðurdælingu í Basel í Sviss?

Neitar að gefa upp nöfn bankanna

Að mörgu þarf að gæta.

Það getur verið vandaverk að safna meðmælendaundirskriftum, einkum þegar sú aðferð er notuð að standa í Kringlunni eða á mannamótum við það. Ástæðan er sú að enginn má mæla með fleirum en einum frambjóðanda eða framboði og kennitala og upplýsingar verða að vera réttar, einkum það að vera með lögheimili í því kjördæmi sem við á.

Þess vegna er það vinnuregla þeirra, sem safna meðmælendum, að safna talsvert fleiri meðmælendum en lágmarkið tiltekur.

Í flestum tilfellum er það vegna gáleysis meðmælanda, safnara meðmælenda, eða gáleysi beggja sem veldur því að undirskriftir eru "rangar" eins og segir í yfirskrift tengdrar fréttar mbl.is, en þetta orðalag er dálítið ónákvæmt orðað, því yfirleitt er það ekki meðvitað að gera mistök við undirskrift.

Sá, sem byrjar fyrst að safna meðmælendum, fær ákveðið forskot vegna þess að þá hafa hans meðmælendur ekki mælt með neinum öðrum frambjóðand á undan.

Að sama skapi er erfiðast að vera síðastur til að safna meðmælendum.

Grunur um rangar undirskriftir

Þurfum að fara að æfa okkur fyrir beint lýðræði.

Í Bandaríkjunum er áratuga- og aldahefð fyrir því að kjósendur kjósi um fjölmörg málefni, framboð og embætti í sömu kosningunum. Hér á landi nánast engin hefð fyrir neinu viðlík, nema einstaka sinnum, þegar kosið er í sveitarfélögum um áfengisútsölur samhliða sveitarstjórnarkosningum.

Þegar lögð var fram tillaga um þjóðaratkvæðagreiðslu um Kárahnjúkavirkjun samhliða alþingiskosningum 2003 var hún felld á þeim forsendum að þetta stóra mál myndi yfirskyggja önnur mál í alþingiskosningunum.  Sem sagt, - málið væri of stórt og hin smærri mál mættu ekki falla í skuggann!

Aftur voru sömu röksemdir hafðar uppi gegn því nú í vor að kjósendur fengju að segja álit sitt á frumvarpi stjórnlagaráðs samhliða forsetakosningum í júní.

Með þessu er gefið í skyn að íslenskir kjósendur standi bandarískum kjósendum að baki hvað snertir ábyrgð og hæfni til að fara með vald sitt.

Þeir standa að vísu hinum bandarísku að baki varðandi reynslu af þessu, en auðvitað mun slík reynsla aldrei fást ef aldrei verður byrjað.

„Á ekki heima í sömu kosningu“

Þessi kona er gimsteinn!

Ég sá ekki fyrr en rétt í þessu hvernig lag Gretu Salóme Stefánsdóttur var flutt í Bakú, því ég var á ferðalagi austur fyrir fjall og kom til baka nú um miðnættið.

Ég hafði reyndar ekki séð eða heyrt lagið í flutningi síðan það var flutt í söngvakeppninni í vetur.

Ég sá og heyrði lagið því á svipaðan hátt og flest fólk í öðrum Evrópulöndum og verð að segja, að ég hreifst og varð stórhrifinn.

Reyndar líka svolítið stoltur yfir því að hafa att Gretu Salóme 17 ára gamalli út í það að byrja lagið "Stundin-staðurinn" í Söngvakeppninni hér heima 2006 með því að spila innganginn á fiðlu og gera það sama og hún gerði í kvöld, að "taka" sviðið með hrífandi framkomu sinni.

Hvílíkur gimsteinn þessi kona er og frábær fulltrúi lands okkar! Og ekki dró úr gleðinni óaðfinnanleg frammistaða Jónsa og annarra, sem voru með Gretu sviðinu.

Innilega til hamingju!

Gleðin tók öll völd í Bakú

Hvenær breytist þetta?

Einu sinni setti Hreggviður Jónsson met ef ég man rétt í maraþonumræðum á Alþingi (les málþóf) þegar hann stóð tímunum saman í ræðustól og þagði, af því að enginn var í salnum til að hlusta á hann.

Þá var ekki sjónvarpað beint frá fundum Alþingis þannig að þetta fréttist af afspurn og engin vitni voru að þessu nema Hreggviður og þingforsetinn.

Nú er sjónvarpað á sérstakri rás og því getur hver sem er horft á þau ósköp sem viðgangast dag eftir dag og jafnvel viku eftir viku að stjórnarandstæðingar "ræða við tóman sal og við hvort annað" eins og Ragnheiður Elín Árnadóttir viðurkennir að hún og flokksfólk hennar geri en kvartar yfir og gagnrýnir að engir aðrir séu í salnum til að hlusta.

Þegar það ástand hefur ríkti lengi að þingmenn stjórnarandstöðunnar skipta með sér verkum við að halda umræðunni gangandi með því að tala og veita andsvör á víxl og ræða um fundarstjórn þess í milli hætta stjórnarþingmenn að vera í salnum.

Svona hefur þetta verið sitt á hvað hjá stjórn og stjórnarandstöðu árum saman, og virðist litlu skipta hvaða flokkar eru í stjórn eða stjórnarandstöðu.

Ég hygg að það eigi mikinn þátt í að traust fólks á Alþingi hefur hrunið niður í eins stafs prósentutölu, að fólk hefur átt þess kost að horfa í beinni útsendingu í sjónvarpi uppá þau ósköp sem viðgengist hafa á þinginu, en þannig var það ekki fyrr á árum.

Þessi vinnubrögð sjást ekki hjá borgarstjórn og í beinum útsendingum frá fundum stjórnlagaráðs blasti við andstæðan við þingið.

Meðan þetta breytist ekki á Alþingi verður borin von að auka virðingu og traust á þinginu. Hvenær skyldu þingmenn taka sig til og breyta þessu?

„Ræðum við tóman sal og við hvort annað“